Os papalibros continúan compartindo lecturas

No día de hoxe a Consellería de Educación acaba de recoñecer a labor do noso club do IES Espiñeira engadíndoo dentro do listado oficial de clubs dos centros de ensino secundario de Galicia, apoiando deste xeito a continuidade deste tipo de actividade de fomento da lectura.

Na reunión de hoxe compartimos e recitamos poesía en galego, a partir da lectura do libro Poetízate de Fran Alonso.

Tamén falamos da vida e da obra dun poeta internacional, Mario Benedetti, que nos dou pé para iniciar unha actividade moi visual, da que xa teredes noticias máis adiante.

AS VALORACIÓNS DOS “PAPALIBROS”: NOVEMBRO

LIBRO: SOY LEYENDA      AUTOR: RICHARD MATHESON

Lector: Pedro Blanco      CURSO: 3º ESO

Resumo:

O libro trata sobre un home que sofre nun escenario post-apocalíptico  debido a un perigoso virus que “converte á xente en vampiros”. Gran parte do libro trata a perspectiva do protagonista fronte á situación na que se encontra e como a confronta, tanto física como mentalmente xa que practicamente é o único supervivente  como se da a entender a maior parte da historia. Tamén se fala do seu pasado e de cómo investiga sobre o virus.

Isto ata que nos últimos capítulos se revela que hai unha nova sociedade.

As ensinanzas que me transmite o libro:

O libro fálache directamente da soedade e do illamento. Tamén che fala de cómo se pode romper unha persoa na actualidade sen interactuar socialmente.

O final pese a parecerme algo repentino si que che fai reflexionar un pouco sobre ver as dúas caras da moeda.

Valoración:  5

Puntuación: 5 de 5.

Explicación da puntuación:

Encántame por como con practicamente un personaxe entretenche  e podes ver o seu desenvolvemento fronte a esa situación de forma bastante realista. Téñolle unha pega pequena, pero en xeral si que me gustou a recomendación.

Lector: Daniel Ozores    CURSO: 1º ESO

Resumo:

Robert Neville é o último home do mundo, despois dunha grande expansión dun virus que transforma ás persoas en vampiros. Robert dedica os seus días a protexerse contra a especie, descobre moitas cousas sobre o tema.

Durante anos está solo, buscando compañía, pero xa non existe ninguén coma el.

Neville remata sendo unha lenda.

As ensinanzas que me transmite o libro:

Este libro ensínache a valorar o que tés, non só a boa vida, tamén a apreciar ás persoas que che queren.

Valoración:  3

Puntuación: 3 de 5.

Explicación da puntuación:

É un bo libro, e ten un final inesperado. Ainda así é moi lento e dalle moitas voltas a reacción científica do virus.

Lectora: Lara Sampedro Davila. CURSO: 3ºESO

Resumo:

Este libro vai sobre un home que queda solo e lle morre a muller e a filla por unha pandemia dunha especie de zombies. Se che gusta a ciencia e che gustaría ler algo interesante é relacionado con este tema da actualidade.

As ensinanzas que me transmite o libro:

Transmite que esto pode pasar en calquera momento e co tempo que estamos a pasar pois aínda máis.

Valoración:  3.5

Puntuación: 3.5 de 5.

Explicación da puntuación:

A ver, a min non me gustou moito, pero creo que se pode ler e é interesante.

MARIO VARGAS LLOSA infórmanos sobre o asasinato das Bolboretas

No ano 1936 nace en Arequipa (Perú) Jorge Mario Pedro Vargas Llosa. A súa nenez transcorre fortemente vinculada á familia materna, xa que o seu pai abandona o forgar cando o noso home é moi pequeno; non reaparece ata un decenio despois. O suceso quebrou a infancia do futuro creador quen, aos dez aniños, emigrou a Lima cos proxenitores para emprender unha inesperada rota vital. Porén, o desenvolvemento da nova etapa non responde ás expectativas do meniño. Descobre no pai un ser violento e desapiadado que espertaba temor no rapaz e mais na súa nai.

Vargas Llosa identifica tal acontecemento co pulo da súa vocación literaria. En inmensas entrevistas -algunha ben recente-, o autor mantivo que o feito de aprender a ler constitúe a circunstancia máis feliz da súa biografía. Os libros representaron para el o xeito de se evadir dunha realidade que o desagradaba profundamente. Co paso do tempo, este entretemento converteuse nun solaz moi aproveitado e, obviamente, rendíbel.

Na súa mocidade, a ansia de ler transformouse nunha arela de coñecemento quo o levaría a culminar estudos universitarios -doutorouse en Letras pola Universidad Nacional Mayor de San Marcos (Lima) en 1958-, e a instalarse durante sete anos en París. Alí contacta cos círculos intelectuais dunha metrópole que, nos albores da década dos sesenta, se erixía no epicentro cultural de Europa. Alí compuxo o noso home La ciudad y los perros (1962), novela que comunica á obra de Vargas Llosa un halo de prestixio do que xa nunca se ía desprender.

O escritor cultiva distintos xéneros literarios, todos eles en prosa (mesmo confesa que na xuventude armou versos de infausta lembranza), en consonancia coas diferentes facetas que amosa a súa personalidade: como periodista, emite opinións en revistas e xornais; como político e como pensador, plasma reflexións no ensaio; como filólogo crítico, dispón determinacións en análises de singular relevancia, xa que neles se engade á sabedoría teórica a experiencia do narrador. O formato que máis satisfaccións lle reportou foi, porén, o novelístico, eido no que cabe salientar La casa verde (1965), Conversación en La Catedral (1969), Pantaleón y las visitadoras (1973) ou La tía Julia y el escribidor (1977), título provisto de matices autobiográficos. A súa produción foi merecente de galardóns -destacan o Premio Rómulo Gallegos (1967), o Premio Príncipe de Asturias de las Letras (1986), o Premio Miguel de Cervantes (1994) ou o Premio Nobel de Literatura (2010)- e trunfos -foi investido Doutor honoris causa por universidades tan reputadas (entre outras Georgetown, Yale ou Harvard) coma espalladas polo mundo (La Trobe, en Australia, por exemplo)-, que incrementan a notoriedade do seu palmarés.

Mario Vargas Llosa inaugura, se cadra, unha corrente novelesca en esencia que supuxo, non só unha eclosión artística, senón tamén a visibilización, en sentido amplo, do castelán máis aló das fronteiras españolas. A devandita corrente etiquétase como boom, onomatopeia que fai resoar os ecos da súa onda expansiva. Se houbera que seleccionar unha mostra entre o as que confeccionan o elenco do escritor, esta sería, sen lugar a dúbidas, La fiesta del Chivo (2000). Entre as múltiples razóns que se nos ocorren para efectuar a citada escolla, predominarían dúas. A primeira refírese á concesión hai poucos días do Premio Francisco Umbral al Libro del Año 2019 a Tiempos recios, secuela de La fiesta del Chivo, evidencia de que o noso autor, xa provecto, permanece en plena forma narrativa.

A segunda e fundamental é que, a través desta obra, soubemos da existencia das Bolboretas, alcume con que a República Dominicana inmortalizou as irmáns Mirabal. É obrigado lembrar que Julia Álvarez (Nova York, 1950) rendera ás compatriotas -daquel país procedía a familia da escritora, bastante menos popular entón que Vargas Llosa- o homenaxe En el Tiempo de las Mariposas (1994), novela que Mariano Barroso trasladou á pantalla en 2001 e da que, desafortunadamente, non dispoñemos de tradución ao galego á día de hoxe. O asasinato destas heroínas detonou a caída do réxime ditatorial de Rafael Leónidas Trujillo na República Dominicana. A liberdade de expresión que exercían as mozas, a liberdade de actuación con que se conducían as rapazas, custoulles a vida, pero non foi quen de segar a liberdade de pensamento das mulleres.

Crea tu página web en WordPress.com
Empieza ahora